Tener to czasownik nieregularny, więc musimy się go nauczyć na pamięć.
Presente de Indicativo (Czas teraźniejszy)
Zwróć uwagę na charakterystyczną pierwszą osobę oraz wymianę e:ie w temacie czasownika.
| Forma | Uwagi |
| Yo tengo | Całkowita nieregularność! |
| Tú tienes | e –> ie |
| Él/Ella/Usted tiene | e –> ie |
| Nosotros/as tenemos | Regularna (brak wymiany) |
| Vosotros/as tenéis | Regularna (brak wymiany) |
| Ellos/Ellas/Ustedes tienen | e –> ie |
W czasie przeszłym tener zmienia swój temat na tuv-:
Ten czasownik jest niezwykle wszechstronny. Oto jego najczęstsze zastosowania:
W języku hiszpańskim czasownika tener używamy do bardzo przydatnych konstrukcji wyrażających nasze przejściowe stany fizyczne i emocjonalne:
Czasownik tener odgrywa również kluczową rolę w tworzeniu konstrukcji gramatycznych zwanych peryfrazami. Najważniejszą z nich jest połączenie tener + que + bezokolicznik, które służy do wyrażania zewnętrznego przymusu lub konieczności wykonania danej czynności.
W tej konstrukcji czasownik tener traci swoje pierwotne znaczenie (mieć) i pełni funkcję odpowiadającą polskiemu musieć.
Konstrukcja tener que przyda Ci się, gdy będziesz planować swój tydzień. Sprawdź, jak nazywamy dni tygodnia po hiszpańsku oraz jak poprawnie podawać godziny po hiszpańsku, by precyzyjnie określić swoje obowiązki.

Czasownik tener jest jak szwajcarski scyzoryk- przyda Ci się w każdej sytuacji: od przedstawiania się, przez zakupy, aż po narzekanie na pogodę czy głód. Jest absolutnie kluczowy i warto go wykuć na blachę już na początku przygody z hiszpańskim. Powodzenia! (I nie zapomnijcie jeszcze raz przesłuchać Juanesa!)
W większości przypadków tak, ale w hiszpańskim tener przejmuje funkcję polskiego „być" w zwrotach dotyczących odczuć. Na przykład mówimy tengo hambre (dosłownie: mam głód), co tłumaczymy jako „jestem głodny”.
Czasownik tener jest nieregularny. W pierwszej osobie liczby pojedynczej przybiera formę tengo, a w pozostałych osobach (oprócz nosotros i vosotros) następuje wymiana samogłoski e na ie. Odmiana wygląda następująco: yo tengo, tú tienes, él/ella/usted tiene, nosotros/as tenemos, vosotros/as tenéis, ellos/ellas/ustedes tienen.
Ser używamy do opisu stałych cech (np. Soy alto – Jestem wysoki), natomiast tener służy do opisywania cech, które „mamy”, takich jak kolor oczu czy wiek.